Daydreamer's Dream

สวัสดีครับ วันนี้ก็จะขอเก็บตกอะไรหลาย ๆ อย่างที่เก็บไว้ว่าจะอัพบลอก (เช่นรูป....) แต่ก็ขี้เกียจเกินกว่าจะอัพได้ทันช่วงเวลา - -" (จะติดก็ที่รูปนี่ล่ะครับ - ขี้ิเกียจอัพ)

จะว่าไปก็อยากฝึกถ่ายรูปอยู่... หากมีโอกาสได้จับต้องกล้องพวก DSLR ก็อาจจะดีไม่น้อย

เข้าเรื่องครับ

เริ่มที่ วาเลนไทน์ ที่เพิ่งผ่านมาครับ

ที่ญี่ปุ่นนี้ จากคำบอกเล่าของรุ่นพี่ วันนั้นเป็นวันที่หนาวที่สุดในรอบฤดูหนาวปีนี้ครับ(แต่หิมะไม่มีนะครับ ความกดอากาศไม่เป็นใจ-แต่คิดว่าไม่ตกดีกว่าครับ)

ด้วยเนื่องจากสถานที่ ๆ ไปคือมินาโตะมิไร อยู่ที่โยโกฮาม่าซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองท่าติดทะเล(โดยเฉพาะมินาโตะมิไรนี่ล่ะ) ลมจึงค่อนข้างจะแรง(วันนั้นแรงกว่าปกติด้วยมั้ง)

วันนั้นได้ชอคโกแลตจากเพื่อนในห้องชาวเกาหลีคนนึง(แต่คือเขาให้แบบเป็นพิธีน่ะนะครับ เพราะเห็นว่าได้จากเขาทุกคน) พูดง่าย ๆ คือยังโสดอยู่...

จริง ๆ แล้ววันนั้นป่วยมากด้วย เป็นหวัดค่อนข้างซม น้ำมูกเยอะเจ็บคอ แล้วยังเป็นแผลในปากด้วย (ตำแหน่งมันขูดโดนฟันเวลากินอาหารเลยแย่หน่อย)

แต่ด้วยความที่ป่วยมากแล้วพอดีมีรุ่นพี่ชวนไป(พี่คนนี้ถูกชวนจากรุ่นพี่รุ่นที่สูงกว่า) เลยมีความคิดแปลก ๆ(บ้า ๆ) ว่า จะไปตายให้คนรักดู!!(อารมณ์ว่าถวายหัวแด่เซนต์วาเลนไทน์)

ที่ไปกันก็มีผม เพื่อนคนนึง แล้วก็รุ่นพี่อีกคนครับ โดยไปเจอรุ่นพี่ที่เป็นตัวตั้งตัวตีที่มินาโตะมิไร แล้วก็มีรุ่นพี่รุ่นที่สูงขึ้นไปอีก นัดเจอกันที่หลังที่ไชน่าทาวน์ครับ

คือว่าวันนั้นออกนอกบ้านแล้วแทบไม่ไหวครับ คือสูดอากาศแล้วแสบจมูก(เพราะเป็นหวัดนั่นแหละ ไม่น่าเลยนะ...)เลยต้องเอาที่ปิดปากใช้แล้วทิ้งที่เหลือจากครั้งที่เป็นอีสุกอีใสมาใช้

แต่เวลาใช้ก็ลำบากหน่อยที่ว่ามันจะทำให้แว่นมีฝ้าขึ้นอยู่บ่อย ๆ แต่ก็จำทนครับวันนั้นอากาศหนาวจริง ๆ(

(ได้ข่าวว่าออกตอนเย็นก็แย่หน่อย ๆ แล้ว ตอนดึกเลยยิ่ง...) บางครั้งลมพัดมายัง ทะลุหน่อย ๆ เลย

ก่อนออกก็กิน แอกติเฟด ไทลีนอล ยาละลายเสมหะ วิตามินซี อะม็อกซี่ อย่างละเม็ด

ใส่เสื้อทั้งหมด 4 หรือ 5 ชั้นนี่แหละครับ

ออกจากหอบ่ายสามครึ่งครับ โดยไปถึงมินาโตะกี่โมงก็ไม่ทราบได้ ก็รอสักพักจนพี่ที่เป็นคนชวนมา

อนึ่ง โตเกียวกับโยโกฮ่ามาอยู่ห่างกันไม่มากครับ มีคนจำนวนไม่น้อยอาศัยอยู่โยโกแต่ทำงานที่โตเกียวครับ

จากนั้นก็ไปขึ้นชิงช้าสวรรค์ ชื่อค้นในวิกิ น่าจะเป็นCosmo Clock 21ครับ นับว่าเป็นสัญลักษณ์ของมินาโตะมิไร

ค่าขึ้น 700 เยน โดยตอนรอขึ้นก็มีแค่คู่รักมากันทั้งนั้น แต่ก็น้อยกว่าที่คาดไว้ ท่าทางอาจจะไปเดินตามชิบูย่าอะไรกันมากกว่า(เพราะความเย็นมั้ง...)

คลิกเพื่อดูรูปใหญ่นะครับ

ครบรอบนึงก็ลงมาครับ

ระหว่างเดินก็ถ่ายรูป(ตามรุ่นพี่)อีกรูปหนึ่ง

เป้าหมายต่อไปของพวกเราก็คือ...

สถานที่นี้ผมไม่ทราบชื่อครับ ตอนนี้เป็นห้าง แต่อาคารนั้นเป็นอาคารเก่าแก่ครับ โดยใกล้ ๆ นี้ก็มีลานสเก็ตน้ำแข็งกลางแจ้งครับ แต่วันนี้เป็นวันสุดท้าย(เป็นแบบชั่วคราวน่ะนะครับ)

โดยจะเห็นได้ว่าเราสามารถเดินตามทางได้ครับซึ่งเดินไปแล้วก็จะเป็นลานซึ่งจะไปสุดที่ทะเลครับ

จริง ๆ แล้วเป้าหมายของการมาที่นี่มีสองอย่างครับ คือเป็นทางที่จะผ่านเพื่อที่จะไปไชน่าทาวน์อยู่แล้ว และอีกอย่างหนึ่งคือ ใวันวาเลนไทน์ ที่นี่จะมีจัดไฟครับ

นี่ไง

แต่จริง ๆ แล้ว มันไม่ได้มีแค่นี่หรอกครับ

สังเกตว่าที่เรียงอยู่กับพื้นก็คือสิ่งเดียวกันนั่นเองครับ

เห็นแล้วคิดว่ายังจัดไม่เสร็จก็จึงเดินเลยต่อไป จนถึงลานที่ว่าครับ

ถ่ายชิงช้าสวรรค์อีกรอบ

แต่แล้ว...

พอเดินกลับมากลับพบว่า ที่มาแล้วเห็นว่าไปไม่ได้จุดนั้นเป็นเพราะว่า..

..."วันนี้ลมแรง" จึงต้องยกเลิก แล้วเก็บไป (เดินไปไม่นานนัก แต่พอกลับมา ก็หายหมดแล้ว รวมถึงอันที่ถ่ายไปด้วย อันที่ถ่ายไปเป็นอันที่วางไว้ที่ ๆ มีกำแพงร้านอาหารบังลมครับ)

พวกเราจึงมุ่งหน้าต่อไปยังไชน่าทาวน์ครับ เพื่อไปหาอะไรกินเป็นข้าวเย็น รวมไปถึงไปเจอรุ่นพี่โต ๆ อีกคนหนึ่งครับ

ถ่ายระหว่างทางที่เดินไป

พอไปถึง ตอนแรกก็ิว่าจะซื้อไป เดินกินไปตามทางเอา แตจู่ ๆ ่ก็เปลี่ยนใจไปกินบุฟเฟห์แทน(ด้วยที่ว่าไม่รู้จะแวะกินร้านไหนดี)

อนึ่ง ไม่ได้ถ่ายรูปอะไรหลังจากนี้แล้วครับ มาครั้งก่อนก็ถ่ายไว้แล้วด้วย แล้วก็พอดีหนาว ๆ แล้วขี้เกียจ อีกอย่างนึงคือตอนนั้นมัวแต่มองหารุ่นพี่อีกคนครับ

แต่วันนี้คนที่ไชน่าทาวน์น้อยครับ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะไปช้าด้วยรึเปล่านะครับ

ไปกันก็ไปกินร้านที่ผมเคยไปกินแล้วครั้งนึง (เป็นร้านเดียวที่เคยกินด้วย)

คนละ 2,380 เยน ให้เวลา 2 ชั่วโมงครับ

ตอนแรก ๆ สั่งกันช้าครับ แต่พอลาสต์ออร์เดอร์มาก็จัดแจงสั่งซะเพียบเลย (คือร้านเขาจะให้สั่งลาสต์ออร์เดอร์ได้ถึง 3 ทุ่มครึ่งครับ แต่พอดีเรามากัน2ทุ่ม กลัวไม่คุ้มเลยสั่งเยอะครับ แล้วก็คือร้านให้อยู่ได้ถึง 4 ทุ่มครับ)

ผมกินของตัวเองหมดครับ ก็คือกินของคาวไป ๆ มา ๆ ก็เริ่มอิ่มแล้ว เพราะว่าตอนสั่งลาสต์ออร์เดอร์ยังมีของที่สั่งไปแล้วแต่ยังไม่มาอีก แล้วลืมกัน แต่พอดีขนมที่สั่งไปมันเยอะครับ ที่ผมกินไปก็ วุ้นส้มกับวุ้นงา(ไม่ใหญ่มาก)อย่างละก้อน เฉาก้วย สาคู ถ้วยเล็ก ๆ อย่างละถ้วย แล้วก็จะมีวุ้นอีกอย่างนึงครับ แล้วรู้สึกว่าจะมีอีกอย่างแต่จำไม่ได้ครับ

ก็ยัดจนแทบแย่แน่ะครับ

แล้วออกจากร้านมาก็เริ่มรู้สึกมึนหัวอีกรอบครับ ท่าทางไทลินอลจะหมดฤทธิ์

จริง ๆ แล้วตรงแถว ๆ ไชน่าทาวน์ก็จะมีสถานีรถไฟอยู่ครับ หากแต่รุ่นพี่อีกคนที่มาทีหลังเขากลับอีกสาย แล้วก็เพื่อไม่ให้เป็นการเปลืองพี่เขาก็เลยจะไปขึ้นที่สถานีโยโกฮาม่าครับ

คนอื่น ๆ เขาก็เลยว่าจะเดินไปด้วยโดยที่มีพี่อีกคนก็อยากรู้ทางเดินไปครับ ผมก็ไม่อยากเป็นตัวถ่วงเลยพยายามไปด้วย

(ตลอดตั้งแต่เริ่มเวลาอยู่ข้างนอกก็ใส่ที่ปิดปากเกือบตลอดนะครับ)

ก็แทบแย่ครับคราวนั้น เดินเป็นกิโลเลย น่าจะมากกว่าสองนะครับ แต่พอมาอยู่ญี่ปุ่นแล้วเรื่องเดินไกลไม่ค่อยเป็นปัญหาครับ แต่...

อุณหภูมิ กลับบ้านมาแล้วดูในพยากรณ์อากาศในเน็ตเห็นเขียนไว้ว่า 5 องศาครับ พอดีก็มีลมพัดวูบวาบ ๆ ด้วย ก็ยิ่งหนาวเข้าไปใหญ่

แต่สุดท้ายก็ถึงบ้านได้ครับ

ถ้ายังไงคราวนี้ขอจบตรงนี้นะครับ ถ้าว่าง ๆ อาจจะมาแปะ ๆ ของเก่า ๆ อีก แต่ก็ไม่รู้ว่าของใหม่ ๆ จะมีมาอีกแค่ไหนเหมือนกันนะครับ สวัสดีครับ

ปล.หวัดตั้งแต่คราวนั้นยังไม่หายดีเลย คือจริง ๆ เป็นมาตั้งแต่วันเสาร์อาทิตย์ก่อนวันวาเลนไทน์แล้ว...

ปล2. ถ้าอ่านแล้วงงคือ มีผม เพื่อน แล้วก็รุ่นมีที่มาก่อนปีนึง(เรียนที่ร.ร.ภาษาอยู่ อยู่หอเดียวกันด้วย) ไปด้วยกัน เพื่อไปเจอรุ่นพี่อีกคนที่มินาโตะมิไรครับ(คนนี้จะเข้ามหาลัยครับ) แล้วก็คือไปนัดเจอกับรุ่นพี่อีกคนที่ไชน่าทาวน์ครับ(คนนี้จะเข้าป.โทครับ) แบบว่าไม่อยากเจาะจงชื่อถ้ายังไง อ่านแล้วคงงง ๆ ไม่น้อยล่ะนะครับ ^^"