Daydreamer's Dream

ประกาศเดือนสี่ วันที่ยี่สิบห้า - มีความเป็นไปได้ที่จะเขียนใหม่หรือไม่ก็แก้สำนวนอีกรอบหนึ่งครับ! 

โรงเรียนลูกบาศก์วิทยา

สำหรับคนที่ไม่ได้เข้าร่วม อาจจะสงสัยกันว่าการบ้านที่หนึ่งอยู่ไหน

มันก็คือที่ให้แนะนำตัวนั้นแหละครับ

เท่าที่อ่านของหลาย ๆ คน แล้ว... จริง ๆ แล้วตัวละครผมไม่ได้พกหนังสือบวมเบอะขนาดนั้นตลอด(แต่มันก็มีขนาดนั้นบ้างล่ะนะ แหะ ๆ) แต่คืออย่างน้อยก็มีหนึ่งเล่มแน่ ๆ ล่ะ

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันครับ

********************

...อูย เมื่อคืนนี้นอนดึกไปหน่อยแฮะ ไม่น่าเผลอหยิบหนังสือนั่นมาอ่านเลย... จัดของอยู่แท้ ๆ สุดท้ายก็ยังไม่เสร็จ

เด็กหนุ่มคิดในใจขณะที่สลึมสลือเอามือไปปิดเสียงนาฬิกาปลุกอย่างแม่นยำ

จัดของยังไม่เสร็จ!

เขาเด้งตัวลุกจากเตียงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แม้ว่ามันจะทำให้หน้ามืดไปวูบหนึ่งก็ตามแต่พออาการดีขึ้นแล้วก็ลุกมาจัดการอะไรต่าง ๆ อย่างเร่งด่วนเพราะไม่ได้เผื่อเวลาในการจัดของไว้ด้วย

.

"สวัสดีครับ ต้องรีบไปแล้ววว"

เขากล่าวกับคนที่บ้านก่อนที่จะรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปต่อรถ แต่แล้ว...

โครม... เสียงประตูเปิดขึ้นมาอย่างดังอีกครั้งหลังจากลูกชายคนเล็กของบ้านเพิ่งไปได้ไม่ถึงนาที

"ขอโทษครับ ช่วยหยิบกระเป๋าที่ใส่หนังสออยู่สองสามเล่มที่อยู่ตรงใต้โต๊ะในครัวให้หน่อยได้ไหม"

เด็กหนุ่มกล่าวพลางหอบหน่อย ๆ ตาก็มองนาฬิกาอย่างกระวนกระวาย แม้ว่าจริง ๆ แล้วเขายังเหลือเวลาอยู่มาก แต่วันแรกทั้งทีก็ไม่อยากจะไปให้ถึงขนาดพอดีเวลาสักเท่าไหร่

"เอาอีกแล้วนะ สาน ดีนะที่เพิ่งออกไป..."

ผู้เป็นแม่กล่าวพอให้ได้ยินจากในครัว แล้วหยิบกระเป๋านั้นมาให้

"ไปจริง ๆ ล่ะครับ"

สานกล่าวอย่างรน ๆ ก่อนออกวิ่งไปอีกที

...

เมื่อเด็กชายมาถึงโรงเรียน เด็กนักเรียนต่างทยอยกันมา บ้างก็เดินนำเขาไป บ้างก็ถูกเขาเดินแซง ในมือขวาของเขาถือหนังสือที่อยู่เล่มหนึ่งซึ่งเขาอ่านมาบนรถเมล์นั่นเอง

"หวังว่าห้องเรียนคงจะดีนะ..." สานกล่าวกับตัวเองเบา ๆ พลางเก็บหนังสือเข้ากระเป๋าให้เรียบร้อย

ระหว่างทาง เขาผ่านเด็กหลาย ๆ คนที่สะดุดตาเป็นพิเศษ

บ้างก็กำลังโทรศัพท์ดูแล้วหวาน ๆ ออกไปทางเลี่ยนหน่อย ๆ (แมน)

สานคิดไปพลาง ใจหนึ่งก็อิจฉา แต่คนที่ทำมันก็หน้าตาดีกว่าเขาไม่น้อย...

เอาเถอะ... ในที่สุดก็มาถึงห้องเรียนเสียที

สานใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ก่อนเดินเข้าไปในห้องพลางมองหาที่นั่งที่ถูกใจ ซึ่งออกไปทางกลางห้องหน่อย ๆ

เหมือนจะสมบูรณ์ดี แต่ที่จริง ๆ แล้วสาน ไม่ลืมที่จะเผลอ สะดุดนิดหนึ่งด้วยตอนเข้าห้อง เกือบล้มเหมือนกัน...

เขาหยิบหนังสือขึ้นมาเหมือนจะอ่านแต่จริง ๆ ก็มองเพื่อนหลาย ๆ คนไปพลาง ๆ...

คนแรกคือเขา(ลัค)ผู้ซึ่งเคาะโต๊ะด้วยไม้ตีกลองจนอดหันไปมองดูไม่ได้ จะว่าเพราะมันก็เพราะอยู่ แต่จะว่ามันน่ารำคาญก็ได้... ยังไงก็คงไม่แย่นักหรอกมั้ง แต่คนที่เล่นดนตรีได้นี่มีสเน่ห์ดีนะ ไอ้เราก็เล่นไม่เป็นสักอย่างเลยแฮะ... จะมีเรื่องคุยด้วยบ้างไหมเนี่ย

ว่าแต่รองเท้าที่ลอยมานั่น...

เจ้้าของรองเท้าคนนั้น(พราว)...ดูเธอเป็นสาวที่แรงมากเลยนะ เกิดมานอกจากในหนังสือแล้วไม่เคยเห็นใครปารองเท้าใส่ใครมาก่อน หวังว่าคงไม่มีปัญหาอะไรกับเธอนะ แต่ดูบทเธอจะดีก็ดีกับคนอื่นได้นี่... (โคตร)เดาใจลำบากน่าดู

สานกวาดตาไปอีกทีหนึ่ง...

โอ๊ัะ (ฟาร์ม)จะเอาร่มมาทำไมหว่า คงจะแปลก ๆ เพี้ยน ๆ ดีแฮะ ผมเผ้าและอิมเมจเธอแค่เห็นก็ดูคึกคักแล้ว ท่าทางถ้าได้คุยด้วยคงจะสนุกพิลึก ว่าแต่เธอจะสนใจเรื่องด้านไหนกันนะ หวังว่าคงไม่ต้องไปอ่านเรื่องกำเนิดร่ม หรืออะไรพรรค์นั้น...

และ... คนที่เจอตอนมาโรงเรียนนี่(แมน) ไม่คิดว่าจะได้อยู่ห้องเดี๋ยวกันแฮะ... ดูเป็นคนที่มั่นใจตัวเองพอตัวเลยด้วย หวังว่าคงจะไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เข้ากับพวกนี้ไม่ค่อยได้นา...

ถัดมาเป็นคนที่ดู(ผู้)ดีมาก ๆ (ลีิลี่) เปล่งปลั่งทุกย่างก้าว จนดูน่าอึดอัด... ถ้าไปขัดใจเธอเข้าจะแย่ไหมนะ

อีกคนที่ดูขัดกับคนก่อนหน้าได้ชัดคือ สาวหน้าหล่อ(อินทรี) จะหล่อไปถึงไหน... แต่ดูน่าจะนิสัยดีนะ เสียอยู่ที่ว่าเท่กว่าผู้ชายหลาย ๆ คนแถวนี้น่ะสิ คิดว่าถ้าทักมาคงจะคุยด้วยไม่ยากนัก

และอีกคนที่ดูเหมือนจะหนักกว่าคนก่อน(สร) คนก่อนหน้ายังมีเปีย แต่นี่ไม่มี หน้าเหมือนจะคมและเท่กว่าคนก่อนรึเปล่านะ... แต่มันก็ไม่ใช่ประเด็นหลักหรอกมั้ง เป็นอีกคนที่คิดว่าถ้าสนิทด้วยก็น่าจะดีไม่น้อย

กลับมาดูผู้ชายดีกว่า คนนั้น(ธี)ใส่แว่นหนากว่าเราอีก สายตาสั้นสักเท่าไหร่กันนะ ดูเฮฮาดี คงจะไม่มีปัญหาอะไรกับรายนี้ ว่าแต่ตาดูแอกทีฟ ๆ แฮะ รายนี้คงเล่นกีฬาเยอะ เพราะผิวดูตากแดดหน่อย ๆ ถ้าเป็นคาบพละ เขาจะช่วยสอนได้ไหมนะ

นายคนนั้น(ธูป)เท่แฮะ แต่คนที่ใส่แว่นหนา ๆ ถึงจะบอกว่าแฟชั่นก็เถอะ ไม่รำคาญบ้างรึไงนะ(จริงคือตัวเองใส่แล้วไม่ขึ้น) แต่ก็เท่ดีนั่นแหละ ยิ่งอะไรแปลก ๆ สักอย่างที่ทำให้ดูลึกลับแบบแปลก ๆ นั่น... เอ้อ สะพายเป้ข้างเดียวอย่างนั้นไม่ดีต่อสุขภาพนะรู้ไหม(ถามใคร)

คนที่นั่งงุงิอยู่(กิ๊ฟ) ทำไมดูเหมือนอาย ๆ ใครอยู่นะ หัวฟูได้ใจมาก ดูแล้วป๊อง ๆ สลึมสลือชอบกล แต่ก็ทำให้ดูน่ารักแบบยังไงดีล่ะ... แต่ยังไงสำหรับคนนี้น่าจะไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วงล่ะ

อีกคนที่ดูเปลี่ยนอารมณ์จากทุกคนคือนายตัวสูง(ภูมิ)นั่นที่พาลให้นึกถึงเพื่อนที่ตัวสูงโรงเรียนเดิม คนนี้มีอะไรน่าสนใจหลายอย่างแฮะ แต่ที่ดูเหงื่อท่วมตัวหรือเปียก ๆ นั่นมันยังไงชอบกลอยู่... แต่คนเราต้องไม่ดูกันที่ภายนอกสิ เอาล่ะ ๆ ถ้าไม่ดูตรงนั้นน่าจะเป็นคนที่ไม่มีพิษภัยอะไร รู้จักมักคุ้นกันไว้ไม่เสียหาย ถึงจะตัวใหญ่ แต่ก็มีส่วนที่ดูนุ่มนิ่มเหมือนกันนะ

โรงเรียนนี้...ไม่สิ ห้องนี้ทำไมมีคนได้ทุกแบบเลยนะ

ว่าแต่กลับมาคิดดูแล้วคนอื่นจะมองเราว่ายังไงบ้างนะ... สานกลับมาอ่านหนังสือแก้เบื่อ เพราะว่าขี้เกียจจ้องหน้าเพื่อนไปมากกว่านี้แล้ว

เขาอ่านหนังสือไปเรื่อย ๆ รอเวลาเรียนอย่างสงบ แต่...

เมื่อเด็กหนุ่มจะหยิบหนังสือเล่มถัดไปออกจากกระเป๋าหลับพบว่า... ตอนใส่หนังสือเล่มหนึ่งลงในกระเป๋าหิ้วเมื่อเช้านี้ ดันทำปกงอโดนไม่รู้ตัวจนถูกทำให้พับครึ่ง ทำให้เขาเอาหนังสือเล่มอื่นออกมาเช็กดูด้วย

ยังดีที่ไม่ใช่เรื่องที่เขาชอบมากมายนัก

...แต่ก็ทำให้สานดูอึมครึมในทันใด... T T

แม้ว่าเขาจะไม่ได้โวยอะไรแต่ก็มีเพื่อนคนหนึ่ง(น้ำ)ที่มองเห็นบรรยากาศเข้ามาตบไหล่ (ถึงจะตบแรงมากไปหน่อยก็เถอะ) สานคิดจะขอบคุณแต่แบบว่ามันเจ็บก็เลยไม่ทันพูดไป

เขาคนนั้นชื่ออะไรนะ... ท่าทางจะเป็นที่น่าคบแฮะ เดี๋ยวต้องไปขอบคุณล่ะ ดูตัวเล็ก ๆ ดี แต่คงจะไม่ชอบให้ใครทักอย่างนั้นเท่าไหร่... จริง ๆ สูงก็ใช่ว่าจะดีหรอกน่า...

สานเดินออกนอกห้องไปหวังจะคลายเครียดแต่ดันซุ่มซ่ามไปชนกับสาวคนหนึ่ง(ฟ้า เหมือนฝัน)เสียได้ ทำเอาหนังสือเล่มที่ปกหักนั่นตกแน่ะ(ยังดี) ขอโทษเขานิดหน่อย ดีนะที่ไม่โมโหอะไร ถ้าอย่างนี้คงจะไม่ใช่คนน่ากลัวถึงดูคุณเธอจากภายนอกแล้วจะลึกลับ ๆ ก็เถอะ

ว่าแต่ทำไมฉันไม่ได้ทักถามชื่อใครซักคนเลยนะ... เป็นอย่างนี้ไม่ได้นะ(เฟร้ย)

*****************************

(13/33+9)

To be continue ...

(คอมเมนต์เป็นคน ๆ นี่ยากจริง ๆ นะเนี่ย เดี๋ยวค่อยมาเขียนต่อละกัน ตอนแรกว่าจะวาดภาพประกอบแต่ค่อนข้างไม่มีเวลา อาจจะตามมาทีหลังอีกทีฮะ แต่ก็แค่อาจจะน่ะนะ...)