Daydreamer's Dream

เครดิต ร.ร.ล.บ.

การบ้านที่ไม่ควรปล่อยไว้นาน แต่ก็จนได้...

เริ่มเลยดีกว่า....

____________________________

วันนี้สานก็มาโรงเรียนปกติ...

โรงเรียนนี้แปลกที่ประกาศเลขที่หลังจากเปิดเรียน เด็กชายเคยบ่นด้วยความสงสัยอยู่เนือง ๆ

แล้ววันนี้ก็เป็นวันประกาศเลขที่...

สานเดินมาถึงหน้าห้องเรียน แล้วมองหาแผ่นประกาศซึ่งก็เห็นได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

ไม่รอช้า สานก็เข้าไปดูแล้วมองหาดู

...เอ๋

สานมองผ่าน ๆ รอบหนึ่งแต่กลับไม่เห็นชื่อ แต่ยังไม่ทันจะยื่นมือไปไล่ชื่อ ก็กลับเกิดอาการดั่งมีฟ้าผ่ามาผ่าเอาตรงกลางหลังยังไงอย่างงั้น

เลขที่...หนึ่ง ตำแหน่งที่นิ้วของเขาจะไปจิ้มลงเป็นแห่งแรกมันเป็นชื่อของเขาน่ะสิ....

ด้วยความที่สานเกิดมาไม่เคยอยู่เลขที่หนึ่ง และไม่เคยมีความอยากที่อยู่เลขที่แรก ๆ ครั้งที่มองผ่าน ๆ จึงละเลยไป ไม่ได้มองเลขที่หนึ่งนั่นเอง

ไม่ ไม่ ม่ายยยยยยยย

เสียงจากนรกในใจร่ำร้องขึ้นมาเมื่อมองยังไงชื่อของเขาก็ตรงกับเลขที่หนึ่งไม่ผิดเพี้ยน

สานกลืนน้ำลายอึกหนึ่งสะกดความเศร้าโศก หน้าตายังนิ่งด้วยที่ไม่รู้ว่าควรจะออกอาการอย่างไร

ก็เลขที่หนึ่ง... เวลาส่งงาน เวลาสอบพละ เวลาสอบอะไรทีละคน เวลาสารพัดสารเพ มันเป็นคนแรกที่ต้องทำนี่ หรือถ้าไม่อย่างนั้นก็ไล่จากท้าย ๆ ขึ้นมาเป็นคนสุดท้ายซะอีก...

จะเอากลาง ๆ จะเอากลาง ๆ อ่ะ

สานงอแงกับตัวเองอยู่ในใจ

เขาไล่ดูเลขที่คนอื่น คนถัดจากเขาคือ นิค.. พราว ฟาร์ม สร และฮุยตามลำดับ

ว่าแต่... ทำไมผู้หญิงถึงติดกันมากมายเยี่ยงนี้ล่ะ

สานเกิดคำถามที่คาดว่าจะไม่ได้รับคำตอบจากใคร

ส่วนผู้ชายก็ไปกระจุกช่วงท้าย ๆ ซะอีกแน่ะ...

กับนิคก็ไม่น่าจะ่มีปัญหาู่ แต่ถ้าเกิดทำงานกลุ่มหลาย ๆ คนก็ต้องอยู่กับพราวน่ะสิ...

เอาเถอะน่า! ยังไงคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง

แต่เลขที่หนึ่งนี่มัน....

สานเดินเข้าห้องไปอย่างเซ็ง ๆ ก่อนที่จะหาคนบ่นด้วย....

จบ(เห่...)